Botizm to autorski kierunek w sztuce i projektowaniu użytkowym, opracowany i stosowany w praktyce przez Jarosława Bikiewicza. Botizmy jako dzieła użytkowo-artystyczne zostały przez ich twórcę podporządkowane sześciu zasadom teoretycznym.

Zasada 1. Przynajmniej dwie funkcje w jednym obiekcie.

Taka kondensacja oznacza radykalne zmniejszenie liczby otaczających nas przedmiotów, a tym samym pozwala na większą swobodę w przestrzeni. Jest również odpowiedzią na rosnące zagęszczenie mieszkańców w aglomeracjach miejskich, co wiąże się z ograniczeniem powierzchni mieszkalnej przypadającej na jedną osobę. Zasada kumulowania funkcji może przeciwdziałać nadprodukcji przedmiotów użytkowych oraz przyczynić się do minimalizacji zużycia surowców naturalnych. 

Zasada 2. Produkcja z wykorzystaniem lokalnych materiałów i technologii.

Zgodnie z tą zasadą wszystkie obiekty są wykonywane z surowców, które wyhodowano, pozyskano lub przetworzono w niedalekim otoczeniu. W praktyce oznacza to implementację w lokalnych fabrykach i warsztatach rozmaitych technologii do samodzielnej produkcji, a co za tym idzie znaczne ograniczenie importu lub jego całkowite wyeliminowanie. Korzyścią bezpośrednią będzie w tym wypadku zmniejszone zużycie paliw, ograniczenie wydatków na transport i obniżenie ceny produktu.

Zasada 3. Odpowiedzialny proces projektowy.

Głównym celem odpowiedzialnego procesu projektowego jest przeciwdziałanie chaotycznemu rozwojowi produktu, który zbyt często podlega przypadkowo wygenerowanym, sezonowym trendom. Każda przemijająca, intensywna moda wprowadza zamęt w zrównoważonej dystrybucji towarowej i podsyca zbędne potrzeby konsumenckie. Rozważne zaplanowanie rozwoju konkretnego obiektu pozwoli odbiorcom dokonywać świadomych wyborów. Przy okazji umożliwi także dokładne opracowanie kolejnych etapów na drodze produktu, od naukowca i projektanta poprzez sprzedawcę i konsumenta aż do utylizacji na wysypisku odpadów cywilizacyjnych.   

Zasada 4. Sztuka potrzebna, czyli przejście od sztuk pięknych do sztuki użytkowej.

Kategoria sztuki potrzebnej wydaje się najistotniejsza. Pojawiła się ona wraz z konstatacją, że dzieła projektantów wzornictwa i twórców sztuki czystej są w powszechnym odbiorze nieporównywalne, a nawet przynależne do całkowicie odmiennych porządków estetycznych. W rezultacie artyści i projektanci skupiają się raczej na różnicach warsztatowych i terminologicznych niż na podobieństwach w samym           akcie twórczym. Doprowadza to do całej serii samoograniczeń, które uniemożliwiają  współpracę i wzajemną inspirację. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że rewolucja cyfrowa, która już dzisiaj wymusza na obu grupach korzystanie z tych samych technologii, może zapoczątkować głębsze porozumienie. Koncepcja sztuki potrzebnej łączy artyzm z projektami wzornictwa przemysłowego. Proces twórczy czerpiący      z emocji zostaje w poszczególnych pracach wzbogacony o konkretną wiedzę związaną z ergonomią i antropometrią.  Wszelkie działania, zarazem kreatywne i projektowe, zakładają wielofunkcyjność dzieła, dopuszczają akty performatywne i wykorzystanie zarejestrowanych wizerunków graficznych, odrzucają powszechną dehumanizację przedmiotów użytkowych oraz uwzględniają technologię wytwarzania seryjnego. Przy opisach założeń sztuki potrzebnej nieodzowny jest nowy zestaw pojęć. Jednym z nich jest kamuflaż użytkowy, który oznacza maskowanie technologiczne pełnionej funkcji niespotykaną dotąd formą. Kamuflaż wykorzystuje ludzki wzrok, który podąża za nowo zdefiniowanym kształtem; dotyk uruchamiający funkcje użytkowe w formach dotychczas objętych zakazem dotykania; dźwięk aktywizujący określone funkcje; wpływ koloru i rozpoznawanie ruchu. APUD usum to z kolei kolaż składający się z losowo wybranych obrazów 2D i 3D. Przypadkowe obrazy mogą być zaciągane z poszanowaniem praw autorskich zarówno z wyszukiwarek internetowych, jak i z własnych kolekcji wizualnych. APUD usum nawiązuje do koncepcji poligraficznego wypełniacza kolumny tekstowej Loremipsum i służy                          do tymczasowego wprowadzania dowolnych obrazów w miejsce obrazów artystycznych, które jeszcze nie istnieją realnie, ale są w trakcie tworzenia. Aplikacja APUD usum to podstawowa faza kompozycji właściwej. Wykorzystanie przypadkowych obrazów jest symulacją wersji ostatecznej, ale nie przesądza o jej formie i treści. Wstępna kompozycja z przypadkowymi obrazami umożliwia natomiast badanie relacji pomiędzy obrazem a tekstem. Zasadnicze znaczenie ma również sformułowanie synkretyczne lustro. Jest to pojęcie opisujące w sferze teoretycznej odbicie cyfrowego zapisu człowieka w matematycznym kodzie źródłowym, w sferze praktycznej natomiast przedmiot, który skanuje ludzkie cechy biometryczne i osobowościowe, tworząc w ten sposób bliźniaczy wirtualny odpowiednik danej osoby.

Z koncepcją synkretycznego lustra łączy się w większości kontekstów pojęcie synkretyzmu technologicznego, w którym da się wyróżnić dwa warianty. W wersji ściśle biometrycznej synkretyzm technologiczny polega na przeniesieniu zapisu cech określonego człowieka z rzeczywistości namacalnej do świata wirtualnego. W takim wypadku uwzględnia się linie papilarne, geometrię dłoni, brzmienie głosu, obraz tęczówki, charakterystyczne cechy postawy, ruch gałki ocznej, rozmieszczenie i budowę organów wewnętrznych.

Z kolei synkretyzm osobowości cyfrowej wykorzystuje pogłębioną analizę  wypowiadanych przez człowieka zdań pod kątem ich treści, zawartości emocjonalnej i merytorycznej oraz poprawności składniowej. Założenie, że ludzka osobowość ma swoje odbicie w języku i sposobie artykulacji umożliwia stworzenie wirtualnej kopii konkretnej jednostki w wymiarze psychologicznym i światopoglądowym.

Zasada 5. Edukacja jako wartość dodana.

Botizmy w tym wypadku mają za zadanie ćwiczyć i rozwijać umiejętności związane z zachowaniami konsumenckimi, chociażby rozumienie specjalistycznego opisu produktu. Przypominają przy tym o działaniach, które niegdyś miały znaczenie podstawowe, a dziś stopniowo odchodzą w niepamięć. Dzięki botizmom spowalniane są procesy, które sprawiają, że na przykład pisanie odręczne przestaje być czynnością codzienną, a człowiek coraz częściej nie umie sobie radzić bez złożonych mechanizmów. Funkcją edukacyjną będzie również wsparcie zachowań adaptacyjnych wymuszanych przez rozwój cywilizacyjny,          co w wielu grupach społecznych może zapobiegać dezorientacji technologicznej.

Zasada 6. Architektura jako produkt.

Przyjęcie takiej zasady oznacza, że należy wykorzystywać konstrukcję budynku i założenia urbanistyczne do implementowania nowych funkcji użytkowych, których podstawowym zadaniem jest jak najbardziej racjonalne i oszczędne wykorzystanie przestrzeni. Zgodnie z tą zasadą architektura powinna zawsze uwzględniać składanie, rozkładanie, zmniejszanie, powiększanie, przekształcanie, kompletowanie                   i przenoszenie całych założeń urbanistycznych bez pozostawiania fragmentów infrastruktury.